Juut, 20 augustus 2009
Afghanistan , Tarin Kowt

Gekkenhuis

Lieve mensen,
Ik ben inmiddels thuis maar ik wil toch afsluiten met mijn laatste verhaal (en daarbij ook een deel van mijn laatste column voor de FHM)...

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Dat klopte inderdaad, want de laatste weken in Uruzgan kropen voorbij. Iedereen van de oude garde was wel in een behoorlijke feeststemming, aangezien de opvolgers iedere week binnendruppelden. Kersverse militairen met schone pakken die er weer helemaal voor gingen. Die verbazingwekkend te spreken waren over het eten en de goede sportfaciliteiten. Die totaal geen last leken te hebben van de hitte die zorgde dat het zweet binnen twee seconden alweer in je bilnaad stond. Een goede instelling, want ze moeten het weer een tijdje vol gaan houden daar.

De mannen van de onze eigen Battlegroup hadden het wel een beetje gehad. In de periode dat ze in Uruzgan waren kregen ze het flink voor de kiezen. Vuurgevechten, collega’s die gewond raakten door bermbommen en soldaat-1 Azdin Chadli die om het leven kwam door een raketaanslag. Het verbaasde me steeds weer hoe goed de jongens van Chadli’s peloton ermee omgingen. Zij verloren hun maatje aan het begin van hun uitzending en toch zetten ze door om er een goede periode van te maken. Ik heb echt respect voor die kerels die op zo’n jonge leeftijd al zoveel meemaakten.

De terugreis vanaf Tarin Kowt is lang, maar kent toch bepaalde hoogtepunten. Ten eerste mag je je wapen en al je munitie afgeven in Kandahar. Hoe relaxed is dat. Toch voelde het wel een beetje als verraad door mijn Diemaco C7 achter te laten. Gelukkig heb ik ‘m nooit hoeven te gebruiken, maar hij zorgde altijd wel voor een gevoel van veiligheid. Ten tweede: het afgeven van je scherfvest. Dat viel me wel een stuk minder zwaar. Die dingen stonken inmiddels zo erg dat de Taliban je al op kilometers afstand zou kunnen ruiken. Ja, je had ze ook zelf wel even in een sopje kunnen gooien, maar daar had je natuurlijk ‘nooit’ tijd voor.
De laatste stop voordat we eindelijk voet aan Nederlandse bodem mochten zetten was Kreta.

Het ‘adaptatieprogramma’ dat Defensie daar verzorgt is erg belangrijk. In anderhalf uur tijd moet je even gaan vertellen wat je allemaal hebt meegemaakt en dan nog met tien andere mensen in je groep. Daar zit je dan, met je goede gedrag, naar een Dominee te luisteren die probeert de diepste gevoelens uit je naar boven te halen. Het is goed dat ze het doen hoor, maar ik denk toch dat de meeste mensen al met hun gedachten thuis zijn of bij de discotheek van Plantanias…

Op Eindhoven was het echt een gekkenhuis. Als je nagaat dat we met 140 man terugkwamen en er per militair dus wel minimaal drie personen stonden te wachten… Gekkenhuis!!! Ook mijn familie stond al met spandoeken klaar hoewel ik daar maar weinig van heb meegekregen omdat ik niet wist hoe snel ik naar buiten moest komen. Het was nog best moeilijk om me een weg te banen tussen al die opgedofte meiden en moeders met kinderen die hun nekken verrekten om te zien of hun kerel er al aan kwam.

Wanneer je dan in de auto stapt en zo wegrijdt naar huis, is dat toch best apart. In Afghanistan was je steeds spichtig om je heen aan het kijken of er geen Taliban op de loer lag. Graafsporen in de weg konden zo maar eens een bermbom inhouden. Allemaal dingen die je los kan laten in ons veilige Nederland. Dat is wel wennen. Ook in de supermarkt moet ik weer wennen dat ik uit zoveel merken kan kiezen (helaas, ik moet weer voor mezelf koken..) waardoor ik steeds nogal lang voor de schappen sta omdat ik niet kan beslissen.

Door mijn tijd in Afghanistan ben je wel echt gaan waarderen wat je hebt. Mijn appartement is ineens immens groot als ik het vergelijk met mijn slaaphok op Kamp Holland. Mijn bed slaapt ook weer fantastisch in vergelijking tot een veldbedje (hoewel slapen onder een sterrenhemel ook niet verkeerd is, afgezien van het knallen met mortieren op een onaards tijdstip). Ook is het fantastisch om in je bolide te stappen en overal naar toe te rijden waar je maar heen wilt.

Het nieuws luister ik nu wel vaker dan eerst. Is er nog wat gebeurd? Zijn er nog gewonden gevallen?Ik schrok behoorlijk toen ik te horen kreeg dat er twee dagen na mijn thuiskomst weer raketten waren afgevuurd op het Kamp. Gelukkig geen gewonden. Stiekem blijft Afghanistan toch wel in je hoofd rondspoken. Ik ben wel echt blij dat ik weer terug ben, want zes maanden was best lang. En daarbij heb ik de dingen gedaan die ik wilde doen. Toch had ik mijn uitzending voor geen goud willen missen. Hoewel ik soms zo mijn twijfels had waarom ik in hemelsnaam mee ging met een bepaalde patrouille of actie, ben ik blij dat ik de kans had om mee te gaan. Het is gewoon een unieke ervaring. Ondanks het gevaar dat je loopt geeft het een enorme kick dat jij als militair daar door het land heen crost en meewerkt aan een beter Afghanistan. De mening daarover is verdeeld, I know. Patrouilles lopen door dorpjes, bij een search actie 107 mm raketten vinden en ’s nachts wachtlopen: het hoort er allemaal bij en achteraf heeft dat best zo zijn charme. En Afghanistan is best een mooi land. Ik ben op plaatsen geweest waar over dertig jaar een vijfsterren resort het goed zou doen. Dan kan ik, als een echte veteraan, trots tegen mijn kleinkinderen zeggen dat oma heeft bijgedragen aan een veilig Afghanistan. (Dat van die kleinkinderen gaat trouwens nog wel lang duren…)

Naar Judith in Afghanistan bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl